Category Archives: Uncategorized

Op bezoek in ATAX.

Traditiegetrouw bezoeken onze bestuursleden op regelmatige basis de projecten in Senegal. (Wist u dat elk daarvoor zelf de kosten betaalt? Het budget dat we binnenhalen via sponsors en via activiteiten wordt volledig gebruikt voor de werking van de projecten in het Zuiden). In januari trokken Evelien en Nina opnieuw naar Dakar. Ook Mia, een zorgkundige en collega van Evelien, wilde helpen bij de medische consultatiedagen die worden georganiseerd voor de mensen uit de buurt van het project.

Zoals altijd namen we zoveel mogelijk bagage mee: medisch materiaal, educatief materiaal, kinderkleding en schoenen voor de kinderen die het project bezoeken. Het is altijd een hele klus om die bagage optimaal voor te bereiden. Voor de intercontinentale vlucht mag elke persoon twee tassen van 23 kg meenemen en die moeten bovendien voldoen aan bepaalde afmetingen. Het is een eindeloos schikken en herschikken van alles wat mee moet: “In deze tas is nog ruimte, maar we zitten aan het maximum gewicht …”. Enkele zwaardere dingen eruit, en vervangen door lichtere die veel plaats innemen … Onze persoonlijk spullen zitten in onze handbagage, die maximaal 10 kg mag wegen. Mia, die voor het eerst meeging, merkte na het maken van de privébagage op: “Er kan zelfs geen miér meer bij!!”. Welcome to the club, Mia 😉

Na aankomst werd al snel werk gemaakt van de voorbereiding van de medische consultatiedag. Deze keer stond ons een verrassing te wachten: twee medische studenten, die voor 3 maanden in Dakar zijn voor hun stage, namen contact met ons op via Facebook. Ze hadden kennis gemaakt met ons project via een doos voor inzameling en recyclage van oud schrijfmateriaal. Wat een fantastisch toeval! Ze besloten om ons een dag te komen helpen. Zo kwam het dat we naast een verpleegster en een zorgkundige, ook twee bijna-artsen hadden om in de lokale moskee een consultatiedag te doen voor vroegtijdige opsporing van medische problemen. Van iedereen die voor advies kwam, werd een fiche gemaakt, waarop we gewicht, lengte, temperatuur, en bloeddruk noteerden. Vervolgens werden de volwassenen met een snap-test gecontroleerd op suikerziekte, een zeer veel voorkomend probleem in Senegal, dat vaak te laat wordt vastgesteld. Jolien en Loessia, onze twee medische studenten, gaven vervolgens de mensen zo veel mogelijk uitleg en raad bij de klachten die ze hadden en enkele mensen werden onmiddellijk doorverwezen naar een ziekenhuis. Jolien en Loessia waren onder de indruk over het aantal mensen met tandklachten. Dat is eigenlijk niet zo verwonderlijk, want de Senegalezen gebruiken enorm veel suiker. Het basisvoedsel is rijst, maar vlees en groenten zijn voor veel Senegalezen onbetaalbaar en suiker is een goedkope aanvulling van de calorieën. Verder is er onwetendheid en is het zeer nuttig dat iemand met een medische opleiding even tijd neemt om een en ander uit te leggen.

De jonge dokters lieten het niet bij hun vrijwilligerswerk voor 1 dag: ze organiseerden meteen in België én in Senegal een inzameling van materiaal en geld voor een sensibiliseringscampagne. Massa’s tandenborstels en tandpasta werden geschonken en tandartsen uit het ziekenhuis waar ze hun stage doen sprongen mee in de bres om heel wat tandklachten te verhelpen. Ook in de komende weken zal ons project nog regelmatig hun aandacht krijgen.

Tijdens de rest van het werkbezoek werd er speciale aandacht besteed aan de talibés. Zij zijn nu op donderdag en vrijdag de eregasten in het project: ook de kinderen die voorbereid worden op het eerste leerjaar bezoeken dan het project en krijgen les, maar voor de talibés worden die twee dagen workshops voorzien, zodat ze kennis kunnen maken met verschillende beroepen. Zo wordt hen een alternatief aangereikt voor het monotone leven dat ze tot nu toe kenden en dat uitsluitend bestaat uit bedelen en bidden. Ondanks het feit dat de jongens nooit naar school gingen kunnen ze toch iets leren waarmee ze zelf de kost kunnen verdienen. En telkens opnieuw valt ons op hoe leergierig ze zijn! Sommige jongens zouden liefst alle beroepen leren: kapper, kleermaker, elektricien, schoenmaker, kippenkweker, metser … In een tijdspanne van twee jaar zien we een enorme verandering in de straatjongens. Ze hebben nu in het project een veilige plek ontdekt, waar ze gerespecteerd worden voor wie ze zijn. Het is niet zo verwonderlijk dat jongens die een leven kennen van uitbuiting en misbruik in het begin zeer wantrouwig zijn. Eerst kwamen ze een maaltijd gebruiken, ze lieten hun wonden verzorgen, en ze gebruikten het toilet en de douche. Gaandeweg hebben we hun vertrouwen gewonnen, ze spreken met elkaar over het project, en zelfs enkele jonge marabouts bezoeken af en toe Atax. De jongens hebben spontaan elk een taak op zich genomen. Ze dragen zelf hun bestek naar de afwasbak, ze vegen hun lokaal schoon, ze dragen hun steentje bij aan de voorbereidingen van de workshops, ze poetsen hun douche en toilet, ze zorgen voor de dieren en ze kennen de huisregels. Het Atax team is een beetje hun surrogaat familie aan het worden en de talibés tonen veel meer openheid. Op die manier kunnen we hen helpen met aspecten die verder gaan dan hun fysiek welzijn. Het is fascinerend om te zien hoe de jongens het begrip ‘toekomst’ ontdekken. Wie helemaal niets heeft, leeft voor vandaag, maar dat is bij hen aan het veranderen. Het gaat hen niet meer alleen om de maaltijd die ze vandaag zullen kunnen eten, of om de verzorging die ze nu meteen nodig hebben. Voor het eerst worden ze geconfronteerd met keuzes, wordt hun mening gevraagd, leren ze verantwoordelijkheid, denken ze na over hun leven als volwassene. Dat is precies wat we altijd beoogd hebben: de emancipatie van degenen die kansarm waren. Niet alleen oplossingen voor vandaag bieden, maar een kans op een betere toekomst, een duurzame aanpak van kans armoede.

Omdat duurzaamheid hoog in ons vaandel staat, hebben we ook nog eens gesprekken gevoerd over de financiële emancipatie van Atax. Samen met de teamleden werd gezocht naar zinvolle investeringen, die hen op termijn moeten toelaten het project gedeeltelijk, of zelfs helemaal, financieel te dragen. Ooit was het onze droom een eigen huis te kopen, zodat we niet meer de maandelijkse huur moeten betalen. Daarvoor werd de campagne ‘word 1 van de 200’ opgestart. Die beoogde de participatie van 200 vaste sponsors, die zich engageren om iedere maand € 10 of meer aan Afractie te storten. Het bleek echter bijzonder moeilijk om 200 Belgen te vinden die iedere maand € 10 kunnen missen, maar we bereikten toch ongeveer een kwart van onze target. Het geld dat we daardoor opzij konden zetten, volstaat niet voor de aankoop van een huis, maar zal wel ingezet worden voor een Senegalese minionderneming. We denken bijvoorbeeld aan het laten bouwen van een ‘pirogue’: Yoff is een vissersgemeenschap, en de werkloze vissers hebben geen geld voor de bouw van een boot. Als Atax er één laat maken en vervolgens verhuurt, genereert dat niet alleen inkomsten voor het project, maar creëert het bovendien werkgelegenheid. Dit is één van de ideeën die door het Senegalese team zelf bedacht werd. Er zijn er nog enkele andere (o.a. het oprichten van een privéschooltje, of een taxibedrijf). Deze zullen nu verder uitgewerkt worden om te bekijken wat uiteindelijk de beste garantie biedt op een duurzame verderzetting van het project. Het is belangrijk dat zij zelf met voorstellen komen, omdat ze veel beter weten dan wij wat in hun cultuur werkt, en wat niet.

Over die cultuurverschillen hebben we trouwens ook nog leuk gebrainstormd. De clichés, de vooroordelen, de elementen die we aan elkaars cultuur bewonderen enzoverder. Het werd een boeiend gesprek, waarvoor een workshop van 2 uur voorzien was. Uiteindelijk was het een onderwerp waar nog dagenlang over gepraat werd en waar nog veel over te zeggen valt. Niet verwonderlijk dat er vaak misverstanden zijn. We moeten gewoon nog veel meer tijd nemen om elkaar te leren kennen.

Natuurlijk werden er ook weer een hoop kleurrijke manden gekocht. Ongevraagd hielpen de kinderen onmiddellijk om alles uit de auto te halen en naar binnen te dragen. Om onze projecten te steunen, kunt u ze kopen op één van de volgende activiteiten (zie de kalender op onze website!).

 

 

Feestjaar 2016: een (financiële) grand cru.

Na afloop van een boekjaar loont het de moeite om even achterom te kijken en het moet gezegd: 2016 is een mooi jaar om te evalueren. Niet alleen bestond Afractie 10 jaar, maar voor het eerst in onze tienjarige geschiedenis konden we bijna € 39.500,00 aan onze projecten in Senegal besteden. Opnieuw een stijging met 4,73% ten opzichte van 2015 en maar liefst 12,25 keer het bedrag dat in ons allereerste werkjaar werd besteed! Hiervan ging 81,63% naar het opvanghuis ATAX in Yoff en 18,37% naar de verschillende projecten van Djar Djal in Mbour, Thiès en Mandera.

Al die centen haalden we vooral uit giften (iets meer dan € 25.000,00) en subsidies (ongeveer € 8.000,00), maar ook onze activiteiten (€ 16.000,00) en lidgelden (€ 630,00) deden een stevige duit in het zakje. Aangezien het voltallige bestuur en de vaste kern medewerkers hun taken volledig vrijwillig uitvoeren, moesten we slecht € 713, 90 (1,66% van onze uitgaven) besteden aan administratie- en werkingskosten (voornamelijk bankkosten en de vrijwilligersverzekering). Al bij al leidde dit er toe dat we 2016 met een mooie positieve balans konden afsluiten en we verder konden sparen voor de aankoop van een boomgaard of landbouwgrond in Senegal. Daar kunnen de oudere talibés leren hoe ze groenten en fruit moeten telen (die verkocht kunnen worden ten voordele van het opvanghuis). Onze prospectie hiervoor loopt nog stroef omdat de grondprijzen in de buurt van Dakar de pan uitswingen. We kunnen nog wel wat ‘grand cru’-jaren gebruiken!

Wil je zelf ook verder helpen aan de uitbouw en groei van onze projecten? Word dan lid voor slechts € 15,00 of neem een kijkje op onze ‘steun’-pagina op de website om te zien hoe je dit kan doen. Alle beetjes helpen!

500 leerlingen leren Duurzame Ontwikkelingsdoelen kennen tijdens themadag ‘Gelukkig 2030’.

Op dinsdag 29 november dompelden ruim 500 leerlingen uit 13 Mechelse scholen zich onder in het thema ‘duurzaamheid’ tijdens allerlei workshops gegeven door de Mechelse organisaties uit de Mondiale Raad. Duurzaamheid is immers het thema van Mechelen Mondiaal. De nieuwe Duurzame Ontwikkelingsdoelstellingen die onlangs werden goedgekeurd door de Verenigde Naties moeten tegen 2030 behaald worden. Vandaar ook de naam voor deze themadag ‘Gelukkig 2030’ voor de Mechelse scholen: samen voor een betere wereld tegen 2030!

Vooraf kwam een educatief medewerker van Djapo in elke klas een workshop geven over deze doelen. Elke klas heeft ook geoefend op de ‘Gloob Fanfare van de hoop’ van Pieter Embrechts. Bovendien dachten de leerlingen na over hun wens voor een ‘Gelukkig 2030’ en konden ze deze wens bij het begin van de themadag omhoog hangen aan de wensenboom. Daarna speelden ze zelf een rol in de fanfare van de hoop en zongen ze samen uitbundig dit lied voor een betere wereld. Zo wilden ze laten zien dat ze opkomen voor een duurzame wereld, hier in Mechelen, en overal!

Een van die aanwezige organisaties was natuurlijk ook Afractie. Nina en Bart gaven een workshop waarbij de kinderen aan de hand van het (fictieve) verhaal van een kleine talibé konden ontdekken welke duurzaamheidsdoelen zoal aan bod komen in onze projecten in Senegal. Soms zorgde dit voor leuke verrassingen want kinderen hebben namelijk niet altijd dezelfde kijk als wij op bepaalde situaties. Bij een foto van de consultatiedagen die Evelien onlangs organiseerde in Yoff kwam dus niet het logische ‘medische zorg’ naar voren als thema maar wel ‘wereldvrede’. Men vond het immers leuk dat iemand zonder hoofddoek kon zorgen voor iemand met hoofddoek zonder vooroordelen! Zo konden dus niet alleen de kinderen maar ook wij nog iets opsteken van deze zeer geslaagde dag in ’t Arsenaal.