Le Coquetier Social : Verleden, Heden en vooral … Toekomst!

Le Coquetier Social (LCS) is, naast Djardjal in Thiès en Atax in Dakar, één van de drie projecten voor bedelkinderen in Senegal die financieel mogelijk gemaakt worden door Afractie.
Het verschil met de andere projecten is dat LCS beoogt volledig zelf in de financiële middelen te voorzien die nodig zijn voor het levensonderhoud van de mensen die er werken, en bovendien bij te dragen aan het budget voor de twee andere projecten zodat minder geld in België moet ingezameld worden.
In eerste instantie leren straatjongens er vleeskippen kweken, want in visvangst zit geen toekomst meer.  Van alle vis die in Europa wordt gegeten, wordt 25 % door grote trailerboten gevangen voor de kust van Senegal.  Dit maakt de lokale visbodems kapot, want er wordt met sleepnetten gewerkt, en het resultaat is dat ongeveer de helft van de Senegalezen onzekere tijden tegemoet gaan, omdat dit hun bron van inkomsten was.  Met hun traditionele vistechnieken, en de kleine boten die ze ter beschikking hebben, volstaat de vangst vaak niet meer om het eigen gezin te voeden, laat staan om er een lucratieve handel van te maken. De visrechten werden verkocht aan het buitenland, en niet alleen aan Azië zoals vaak beweerd wordt.  Dus moet er gezocht worden naar een alternatief, zowel in het voedingspatroon als in de opleidingen.  “Geef ze geen vis, leer ze vissen” gaat niet meer op.  We leren ze kippen kweken!
LCS heeft een verschrikkelijk moeilijke startfase gekend.  In haar tweejarig bestaan is het project tweemaal bijna kopje-onder gegaan door heirkracht.  Vorig jaar maakte een zeer grillig regenseizoen de wegen onberijdbaar, waardoor de vleeskippen niet opgekocht werden.  Ongeveer 1000 slachtrijpe kippen gingen verloren, samen met een zuur vergaard startkapitaal en de inzet van enthousiaste pioniers.  Dit jaar begonnen we opnieuw.  Maar nu werden de wegen versperd door Covid 19 maatregelen, met hetzelfde resultaat.
We zijn trots op de vakbekwaamheid van Top en zijn leerjongens, en dat is wat ons telkens ervan weerhoudt om de handdoek in de ring te gooien: het potentieel is er, ze kunnen het, ze willen het doen, maar door overmacht loopt het al voor de tweede keer fout.  Nochtans is het idee zeer goed. Er wordt aan heel wat werelddoelstellingen tegelijk gewerkt, dus opgeven mag en kan gewoon niet.  We hebben hier echt de mogelijkheid om de jongens iets te bieden, waarmee ze de rest van hun leven inkomen kunnen genereren.  Een toekomst in eigen land. Dus met de moed der wanhoop doen we verder.
Leren uit je fouten.  Dat is een belangrijk punt.  We zijn het aan onze sponsors verplicht om de garantie te bieden dat ieder scenario goed doordacht is, en dat we ons uiterste best doen om een maximum uit het beschikbaar kapitaal te halen.  Sowieso werkt Afractie enkel met vrijwilligers, en blijft er geen geld in België plakken aan dure overheadkosten.  Maar ook onze core business moet goed uitgekiend zijn.  We besloten dus te diversifiëren, al eerder dan onze financiën het toelaten, maar het is een noodzaak voor het overleven van LCS.  We mogen de inkomsten niet meer alleen laten afhangen van de kippen.  En dus starten we al met de groententeelt, die eigenlijk voor een latere fase voorzien was.
Een heikel punt blijft de waterbevoorrading.  Global warming laat zich voelen en buiten het regenseizoen komt er geen water uit de kraan in ons dorp.  Onze waterput geeft water, maar niet voldoende, en het vergt een investering om die te optimaliseren.  Voorlopig vullen we waterreservoirs, die met beton ter plaatse gemaakt werden, en wordt er begoten met gieters. Het domein is echter bijna een hectare groot.  Er moeten dus een hoop irrigatieslangen aangekocht worden, de elektriciteitstoevoer moet betrouwbaarder gemaakt worden, de grond heeft een ploegbeurt nodig, er moet plantgoed komen …  en dat terwijl ons startkapitaal voor de tweede keer de mist in ging.
We deden mee aan een prestigieuze subsidiewedstrijd die door de Mondiale Raad in Mechelen georganiseerd werd, en waren ervan overtuigd dat we tussen alle andere NGO’s en Vierde Pijler organisaties een kans maakten.  Mensen met ervaring in “ontwikkelingshulp” bekeken ons dossier, en wij waren benieuwd om te zien wat zij ervan vinden.  En gelukkig blijkt dat wij niet de enigen zijn die denken dat ons plan goed doordacht is…

200 … and counting.

In corona-tijden is het voor een kleine vereniging zoals de onze heel moeilijk om aan fondsenwerving te doen. Zoals eerder gemeld had ons bestuurslid Evelien echter het goede idee om mondmaskers uit onze mooie Afrikaanse stoffen te beginnen maken. En dat idee sloeg aan! Onlangs kon Evelien zo haar 200stemasker opsturen naar alweer een tevreden klant.

De bestelling voor dat 200stemasker werd geplaatst door Jasna uit Ingooigem. Zij heeft ooit een rondreis door Senegal gedaan en logeerde toen in de ViaVia herberg in Yoff. Zo kwam ze in contact met ons toenmalige project TSX. Sindsdien volgt ze ons via Facebook en de website. Zo kwam ze ook bij het artikel terecht over onze mondmaskertjes.

Op speciaal verzoek van Jasna paste Evelien haar ontwerp een beetje aan. Zo werd er een zakje voorzien waarin een filter kan geplaatst worden. Meer werk (en dus ook een beetje duurder) maar vooral voor mensen uit een risicogroep toch wel een verbetering. Deze mogelijkheid wordt vanaf nu dus ook beschikbaar in het gamma. Gewoon aangeven bij je bestelling via mondmaskers(Replace this parenthesis with the @ sign)afractie.be of je de gewone versie wil bestellen of deze met plaats voor de filter. Ook haarbanden met knopen om je masker aan te bevestigen zijn beschikbaar voor wie liever geen elastiekje om de oren wil.

 

Ondertussen naait Evelien naarstig verder (tussen haar shifts als verpleegkundige door). Op naar de volgende mijlpaal in de bestellingen.

 

Talibékinderen weghalen van de straat

We kregen onderstaand bericht van onze projectverantwoordelijke in Yoff:

Meer dan tweeduizend talibékinderen zijn van de straat gehaald tijdens  deze periode van pandemie die de hele mensheid bedreigt.

Tientallen jaren lang hebben “daara’s” onder leiding van mannen, die voorwendden de koran te onderwijzen, kinderen aangezet tot bedelen, soms met medeplichtigheid van hun ouders. Het begrip “daara”, in het leven geroepen door onze voorouders om goede moslims te vormen en te strijden tegen indoctrinatie van de kolonisten, wordt heden ten dage met de voeten getreden door mensen die uitsluitend denken aan winstbejag. Telkens wanneer de autoriteiten of verenigingen dreigen dit systeem stop te zetten, gaan er stemmen op om hen ervan te beschuldigen verraders te zijn in dienst van een macht die op de loer ligt in de schaduw.

De huidige omstandigheden, die het corona-virus met zich meebrengt, creëren de ultieme gelegenheid om de talibés definitief van de straat te krijgen. Sedert het begin van de noodtoestand, heeft men meer dan tweeduizend kinderen teruggebracht naar hun ouders.

In mijn hoedanigheid van verantwoordelijke voor een organisatie die sedert jaren “ten velde aanwezig is” voor het welzijn en de vorming van talibés, spoor ik de staat aan Senegal eer te bewijzen door deze praktijken stop te zetten. Kinderen zijn een gave Gods; hoe kan men respect afdwingen in de wereld, indien in ons land kinderen als koopwaar worden beschouwd. De staat is verplicht en heeft ook de macht om deze situatie te veranderen, daarvan ben ik overtuigd.

Moderniserings-en formaliseringsoplossingen worden al jaren door beide partijen voorgesteld. In het ATAX-project hebben wij altijd samengewerkt met de daara’s om de verantwoordelijken aan te sporen behoorlijk les te geven, maar vooral de jongeren op te leiden in een beroep, bij het verlaten van de daara.

Wij zijn bereid met iedereen samen te werken om aan de wereld te tonen dat wij, Senegalezen, verantwoordelijk zijn.

Mamadou Rassoul Keita  Coordinator van het ATAX project

Website: ataxsenegal(Replace this parenthesis with the @ sign)gmail.com

E mail    : ataxsenegal(Replace this parenthesis with the @ sign)gmail.com